Klaar voor de volgende ronde

Na de teleurstelling van vorige week ben ik een paar daagjes van slag geweest maar ik heb de reset knop weer gevonden. De hechtingen van het nieuw aangelegde stoma en die van de ritsluiting in mijn buik zijn nog wat pijnlijk maar ik ben al weer begonnen met wandelen.

Vanmiddag werd ik gebeld door de specialistisch verpleegkundige die me overviel met de vraag of ik aanstaande dinsdag al geopereerd zou willen worden. ‘Nog eerder!’ Ik schrok er van. ‘Zo snel al?’
Ik kreeg nog even bedenktijd tot het eind van de middag maar eigenlijk wist ik het antwoord al. Het is mentaal toch wel zwaar na zo’n tegenvaller en dan kun je, als dat mogelijk is maar beter zo snel mogelijk de volgende stap zetten. Ik ben er blij mee want dan hoef ik er niet langer tegenaan te hikken.

Het wordt een opnieuw een lange operatie.
De chirurg durft het al aan omdat ik snel herstel en conditioneel weinig heb ingeleverd na de operatie van vorige week.
Ik ben zo blij dat ik in de afgelopen maanden hard heb getraind want het blijkt  opnieuw een groot voordeel op te leveren. (Sorry wordt misschien een beetje saai om dit weer te lezen)

Eerst worden al mijn darmen losgemaakt zodat alles daartussen nog eens goed geïnspecteerd kan worden.
Wordt er nog slijmweefsel gevonden, dan wordt dat verwijderd.
Dan wordt het stoma hersteld.
(Als ik wakker wordt en het blijkt weer niet zo te zijn kunnen ze me beter vastbinden want dan sta ik niet voor mezelf in.)

En vervolgens een tweede HIPEC behandeling; een spoeling van de hele buikholte met chemo.
Een soort warm bubbelbad alleen zit ik er niet zelf in maar het bubbelt in mijn buik.
De spoeling duurt een stuk langer dan de vorige keer. Ook is het een andere vloeistof maar dat schijnt niet veel verschil te maken voor het resultaat.

Ik ga er niet zomaar van uit dat het helemaal volgens plan gaat maar toch vertrouw ik op de chirurg en het superteam van het Antonius. Ik hoop dat ik hierna lange tijd vooruit kan, liefst zonder operaties. Reken maar dat ik van elke dag ga genieten.