Brief aan Maarten

Inleiding
De E-coli bacterie die op de valreep hier en daar  in het water gevonden werd gooide roet in het eten. Het Meezwemmen met de 11 Steden-zwemtocht van Maarten van der Weijden bracht gezondheidsrisico’s met zich mee en die verantwoording wilde de organisatie terecht niet dragen. Maarten deed persoonlijk een dringend verzoek om het óók niet op eigen houtje te gaan doen. Het werd voor mij een weekend van teleurstelling, niet eerder getoonde emoties en vooral van groot respect voor Maarten.


Beste Maarten,

Daar zat ik dan op de kade van de gracht die het stadje Sloten in twee delen splijt. Mijn zwemspullen die ik toch maar meegenomen had achtergelaten in de auto. Een Fries vlaggetje in de hand en een camera om mijn nek.

Je deed op vrijdagavond laat nog een extra oproep om vooral niet mee te gaan zwemmen. Je had toen al lang in je bed moeten liggen! Het was nog maar een paar uur tot de start van jouw monstertocht.
Maar een aantal mensen had daar geen enkele boodschap aan. Echt Nederlands. De eerste twee zwemmers die langs kwamen beheersten de borstcrawl, de overige ploeterden maar wat voort met een blik in de ogen van “Kijk mij eens”.

Er verscheen een grote groene krokodil onder de brug van de Dubbelstraat gevolgd door een man die probeerde het opblaasbeest in toom te houden. Was het om op te vallen of was het zijn reddingsboei?

Missie geslaagd: hij krijgt de handen van een enkele toeschouwers op elkaar, de boot met de NOS verslaggever komt langszij en de microfoon wordt onder zijn groene, natte neus gehouden. “Hoera ik kom op TV”

Maarten de adrenaline bedoeld voor mijn twee zwemtochten, de teleurstelling: het kwam er ineens uit. Ik werd vreselijk boos en vervolgens ontzettend verdrietig. Ik had ook een heel goede reden om daar te zwemmen en toch deed ik het niet. Ik was net als vele anderen die uitgekeken hadden naar hun eigen zwemtocht gekomen om jou te steunen.

Ik moest en zou er bij zijn.

Samen met mijn partner die mij af en toe tot kalmte moest manen, moedigde ik je aan in Sloten. Vervolgens gingen we naar Koudum waar we waren uitgenodigd voor een bakkie ‘troost’ op de zeilboot van vrienden.
We aten wat in het tjokvolle restaurant in de haven. Ineens vloog iedereen naar de waterkant want jij kwam eraan. Opnieuw probeerden een paar zielenpoten een stukje met je mee te zwemmen. Echt zielig want je zwom keihard. Ze waren amper in het water of je was al uit zicht, op weg naar Stavoren. Ik lachte stiekum in mijn vuistje.

Maarten toen jij zwemmend je eerste nacht inging op weg naar Bolsward kroop ik in een comfortabel bed. Maar slapen lukte niet.
Ik zwom de hele nacht met je mee.

Gebroken stond ik de volgende dag op maar dat was niet erg.
Jij had het immers veel zwaarder gehad.
Eerder dan verwacht had je veel pijn gekregen en een powernap
op het waterbed was een dutje van drie uur geworden.
Je wilde zelfs stoppen maar je ‘lief’ zei:

“De kankerpatiënten hebben er niets aan als jij nu stopt”.

Ze vertelde je wat er in het land gebeurde. Dat er doorlopend werd gedoneerd. Dat elke meter die je verder zwom meer geld voor onderzoek naar kanker op zou leveren. Dat was toch je doel.

“Maarten al die mensen staan op je te wachten”.

Daisy hield zich aan de opdracht die je haar had gegeven. Ze gooide je letterlijk en figuurlijk terug in het water en je zwom door.
Wij vertrokken opgelucht op naar Bolsward.
Het was geweldig om te zien hoeveel mensen ook daar weer op je stonden te wachten. Het maakte ze niet uit dat het drie uurtjes langer duurde, ze bleven net zo lang totdat je in zicht kwam. Ze zongen en schreeuwden je naar de stempelpost en ik deed even hard mee. Je zwaaide en at lachend je bestelde Pizza. Daar ging je weer, meters makend met die enorme grote slagen. Ik keek om mij heen en zag ik dat ik niet de enige was met tranen in de ogen.

Wij hadden het makkelijk want wij reden met de auto naar Franeker terwijl jij dat zwemmend moest doen. Wij waren er zo maar het zou nog een poos duren voordat jij daar langs kwam. We brachten, om de tijd te doden een bezoek aan het Eise Eisinga planetarium. Het museum heeft nog nooit eerder zoveel bezoekers op de vroege zondagochtend gehad als die dag.
Het was bijzonder interessant maar mijn gedachten waren er niet echt bij. Op de Livestream zagen we dat het nog even zou gaan duren voordat je Franeker ging passeren. Sorry dat we je even in de steek lieten maar qua tijd was het voor ons handiger om alvast naar Harlingen te gaan.

In Harlingen stond het opnieuw vol met mensen. Er lagen ook heel wat pleziervaartuigen afgemeerd aan de kade. Allemaal volgers van jouw tocht. Er werd gezongen, de brandweer stond met de blauwe zwaailichten aan op de brug en een spandoek hing aan de bak van de kraan. Je moet het gehoord hebben toen je er bijna was.
Na enige tijd verscheen je onder de brug. Nog steeds goed zwemmend en zwaaiend naar de enthousiaste, meelevende menigte.
Ik riep zo hard ik kon “Maarten je kan het!”
Maarten ik kreeg steeds meer hoop dat je het ging halen maar ik vreesde net als jij de komende nacht door de ‘Hel van het noorden’.

Die avond viel ik bijna direct in slaap want ik was doodmoe van al het lopen, wachten en de emoties

 

Als  ik gewoon die 2 x 2 kilometer had kunnen zwemmen was ik vast niet zo moe geweest. Weet je Maarten, mensen begrijpen niet dat ik zo lang, makkelijk en zelfs redelijk snel kan zwemmen terwijl ik van dingen die zo heel gewoon lijken vaak erg moe ben. Ik doe wat ik kan om in conditie te blijven maar door de behandelingen vanwege een weinig voorkomende vorm van kanker ondervind ik veel hinder van een vreemd soort vermoeidheid. Het is er ineens en het is heel anders dan na een dag hard werken. Echt niet uit te leggen. Er zijn heel veel (ex) kankerpatiënten die met dit probleem worstelen. Door jouw actie kan het onderzoek naar vermoeidheid ten gevolge van kankerbehandelingen doorgang vinden.

Maandagochtend, op de derde dag van je 11 steden zwemtocht begrepen we dat tractoren en brandweerauto’s je hadden bijgelicht gedurende de nacht. Er hadden zelfs mensen langs de route gestaan. Ik was zo blij dat je er goed door heen gekomen was. Op naar Bartlehiem.
We parkeerden de auto net voorbij het beroemde Elfstedenbruggetje en stapten uit. Er werd naar ons geroepen vanaf een boerenerf. “Loopt u maar achterom bij ons want dan kunt u Maarten goed zien. Wat een gastvrijheid!
Er lag een groot schip aan de kade. Toen je een stukje terug onder het bruggetje door zwom klonk de hoorn en werd de scheepsbel geluid.
We konden je nog net niet zien maar het was duidelijk te horen; dat het houten bruggetje niet bezweek onder al die roepende en juichende mensen! Je kwam dichterbij en twee schattige, kleine meisjes zette een eigen gemaakt liedje in: “Wij zingen voor Maarten, Wij zingen voor Maarten”. Iedereen die daar stond zong direct mee.

Maarten ik zag direct dat je het zwaar had. Je slagen waren nog steeds heel groot maar het ritme was traag. Zwaaien was er ook niet meer bij. Je ging even aan het bootje hangen waar Dionne (NOS verslaggeefster) kort daarvoor was ingestapt. Ze vroeg hoe het ging en je zei dat je je stinkende best ging doen om Dokkum te halen.

“Dan hebben we in elk geval alle elf steden gehad”

En toen was even heel stil en mijn hart bonkte in mijn keel. Even leek het of je niet verder meer zou gaan. Zachtjes begonnen we met zijn allen te zingen:

“Maarten zwem door, Maarten zwem door”

En daar ging je weer. Ik had wel in het water willen springen om je een stukje te duwen zodat je even je armen kon laten rusten.
Wat moeten die pijn hebben gedaan.
Ik voelde alweer tranen opkomen en ik was weer niet de enige.
Vrouwen maar ook stoere mannen, bijna niemand hield het droog.

Na Bartlehiem ligt het piepkleine plaatsje Burdaard. Met de auto, met de fiets, met een boot, overal kwamen mensen vandaan. Ik denk dat het net zo druk was als tijdens de laatste Elfsteden-schaatstocht. In de kroeg die normaal op maandagmorgen waarschijnlijk niets te doen heeft stond een lange rij wachtenden. Het was koffietijd. De samenhorigheid was ook hier weer groot. Iedereen wachtte rustig op zijn beurt en totaal onbekenden maakten een praatje met elkaar. Wat verderop zag ik onopvallend een ziekenauto staan. Had ik die bij Bartlehiem nu ook al gezien?
Een oude maar vitale Fries vertelde dat hij de Elfstedentocht wel drie keer had gereden maar zwemmen, dat moest veel zwaarder zijn.
Het duurde en duurde maar daar kwam het elektrische, witte bootje eindelijk aan.

Maarten je zwom nog maar heel langzaam en je benen deden daar echt helemaal niets meer. Ik maakte een filmpje en stak mijn duimen omhoog toen je vlak voor mij langs zwom maar ik wist dat je het niet zag. Het leek wel of je armen op de automatische piloot stonden terwijl jij in een soort trans was.
Er kan een nieuw werkwoord aan de Dikke van Dale worden toegevoegd;

‘SLAAPZWEMMEN’.

Nadat je de brug in Burdaard was gepasseerd reden we door naar Dokkum. Dat was niet zo ver meer dus dat zou je vast nog wel halen.

In Dokkum was het opnieuw een groot feest. Overal mensen langs de kant en op de terrassen. Op het podium speelde een band het Maarten- lied wat iedereen inmiddels wel kende. Enkele kankerpatiënten vertelden hun verhaal. Stoer als je dat durft. Men luisterde aandachtig en het hakte er duidelijk in. De sfeer was fantastisch. Iedereen was aardig en vriendelijk en er ontstonden vele spontane gesprekken. Waar komt u vandaan, denkt u dat hij het haalt, wat een ontzettende grote prestatie, ik ken ook iemand die kanker heeft.
Maarten als de samenhorigheid in de wereld altijd zo groot was als tijdens jouw tocht dan zou agressie geen bestaansrecht meer hebben, dan zouden er geen oorlogen meer zijn. Dat is wat jij teweegbracht.

Dokkum is het keerpunt van de Elfsteden- schaatstocht dus ook van de zwemtocht. Rode boeien markeerden de plek waar je omheen zou moeten, de stempel lag klaar.
Plots begon het te gonzen:

“Maarten is gestopt, Maarten is gestopt”.

De muziek werd zachter en zachter. Er werd gespannen op de mobieltjes getuurd in de hoop dat de Livestream jou nog steeds zwemmend achter de boot zou tonen. Maar helaas, het was waar. Vlak nadat wij uit Burdaard waren vertrokken was je gestopt omdat je het gevoel had dat je slapend aan het zwemmen was. Je was ook misselijk. Je probeerde nog een powernap te doen en kreeg medicijnen tegen de misselijkheid. Het hielp niet, je moest overgeven, je kon de medicatie niet binnenhouden en je zoutgehalte was te laag.

Maarten er was maar één beslissing mogelijk. Je had alles gegeven en ook al wilde jij je stinkende best blijven doen, je lichaam gaf aan dat het niet meer ging. Van tevoren had je met de begeleidende arts afgesproken dat hij de moeilijke beslissing voor je zou nemen zodra je gezondheid in gevaar dreigde te komen. Je kon en mocht niet meer verder al was
Dokkum bijna in zicht.
En weet je Maarten, ik was niet verdrietig of teleurgesteld. Het was goed zo. Je had maar liefst 55 uur in het water gelegen, je had 163 kilometer gezwommen. Allemaal voor dat ene doel.

Maarten je hebt gedaan wat je beloofd had. Je hebt echt alles gegeven en je hebt je stinkende best gedaan. Het ging niet om te laten zien dat je die
11 stedentocht kon zwemmen, het ging om geld inzamelen voor onderzoek naar kanker.

Maarten je bent mijn grote held, je bent de held van alle kankerpatiënten, je bent de held van heel Nederland.

Wij gingen naar huis want het leek niet zinvol nog naar Leeuwarden te gaan als jij daar toch niet op het podium zou kunnen staan. Je zou voorlopig nog wel in het ziekenhuis moeten blijven. Dat hadden we helemaal mis want je stond er die avond gewoon. Nou ja gewoon. Je was een beetje veel gerimpeld, je had bijna geen stem meer en kon eigenlijk niet lopen. Maar opnieuw gaf je alles om zelf op die rode knop te kunnen drukken.
Er verscheen een enorm bedrag van meer dan 2,5 miljoen euro op het grote scherm. Ik zag een reus van een vent staan, gesteund door zijn veel kleinere begeleiders met tranen in de ogen van geluk.
In de loop van de volgende dag kwam er nog een miljoen bij en het gaat nog steeds door. Op naar de gewenste 4,5 miljoen.

Maarten Bedankt!

Marieke

Laatste nieuws van de Maarten van de Weijden Foundation

Opbrengst donaties voor kankeronderzoek stijgt verder

Waalwijk, 26 augustus 2018 – De onvoorstelbare zwemprestatie van Maarten van der Weijden blijft tot de verbeelding spreken. De afgelopen dagen is het aantal donaties voor kankeronderzoek opnieuw sterk gestegen. De laatste stand is 4,3 miljoen euro. Dat maakte een gelukkige Maarten van der Weijden vanmiddag bekend tijdens een huldiging in zijn woonplaats Waalwijk.