Een bijzondere club

Het is ruim drie-en-een-half jaar geleden dat ik te horen kreeg dat mijn buik vol zat met slijmweefsel. Ik had PMP. Dat het goed fout was begreep ik direct maar wat het nu precies betekende, ik kon me er geen voorstelling van maken. Was er nog iets mogelijk om van deze zeldzame vorm van buikvlieskanker af te komen of had ik niet veel tijd meer?
En wat was het nu eigenlijk? Borstkanker, darmkanker enzovoort: daar was veel over bekend maar Pseudomyxoma peritonei: alleen het woord klonk al onheilspellend. Al die zorgelijke blikken van specialisten voorspelden ook niet veel goeds.

Er volgde een bizar traject van operaties en ik was alleen maar bezig met telkens weer opkrabbelen. Een flinke tegenvaller en nog een keer zo’n zware ingreep kregen me bijna klein.
Pas toen ik eindelijk weer een beetje energie terugkreeg ging ik op zoek naar meer informatie.
Ik kon maar weinig vinden. Wat ik vond was vaak schokkend.
Er bleek een lotgenotengroep te zijn. De specialistisch verpleegkundige had me dat ook al eens aangeraden. Het leek me niets:
met anderen praten of mailen over die rotziekte.

Ik bleef het internet afstruinen naar alles wat ooit was gepubliceerd over PMP. Ik vulde er deze website mee. Alles met het doel anderen al die uren zoeken te besparen.
De website werd ontdekt door een actief lid van de PMP lotgenoten groep.
Ik kreeg een mailtje of ik misschien op de mailinglijst wilde.
Geen verplichtingen, alleen maar meelezen mocht ook.
Ik ging overstag en melde me aan.

Lotgenoten helpen elkaar waar het kan. Houden elkaar op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen, vragen en geven elkaar advies en steken elkaar een hart onder de riem in moeilijke tijden. Helaas is er ook een mindere kant aan zo’n groep. Precies de reden waarom ik ooit twijfelde om me aan te sluiten. Er wordt niet alleen gemeld dat de uitslagen van de controle weer goed zijn, ook als het opnieuw foute boel is komt dat voorbij.
En berichten als:

“Ik ben weer opgenomen”
“Ik wordt wéér geopereerd”
“Ik ben uitbehandeld”

Er zijn lotgenoten die nog een stuk jonger zijn en minder geluk hebben dan ik tot nu toe.  Het is onontkoombaar: af en toe valt er iemand weg.
Vooral dan komt het wel heel dichtbij.
Ik loop er niet voor weg want het is de werkelijkheid maar soms maakt het me een beetje bang of verdrietig.

Toch ben ik blij dat ik bij deze ‘bijzondere‘club hoor.
Het is de enige plek waar mensen écht begrijpen waar je het over hebt.
Waar je af en toe best even mag klagen zonder dat er gedacht wordt:

“Ja, wat zeur je nu, je bent er toch nog”.

 

ps: Inmiddels is de mailgroep een echte ‘lotgenoten contactgroep’ geworden met een eigen platform. Een platform waar alle informatie te vinden is.
Meer informatie of aanmelden: https://zeldzamekankers.nl/

En weer stoot ik mijn PMP-Neus

 

De zenuwpijnen in mijn benen en de pijn in mijn onderrug maken me soms helemaal gek. Nachten lig ik wakker en het beperkt mij in bijna alles wat ik graag doe. De medicatie die ik al eerder van een neuroloog kreeg voorgeschreven doet niet veel meer. Om nog een beetje te kunnen slapen gebruik ik daarnaast (te) veel paracetamol. Medicatie ophogen?
No Way! Ik wil geen zombie worden.
Op advies van mijn fysiotherapeute heb ik een afspraak bij een gespecialiseerde kliniek.  Ik verwacht geen oplossing voor mijn klachten maar het is een laatste poging om duidelijk te krijgen wat de oorzaak is. Misschien is er toch nog iets om de pijn wat dragelijker te maken.

De wachtkamer van de kliniek ziet er chique uit. Een grote beukenhouten leestafel met sfeerlampjes en gemakkelijke stoelen er omheen, een
modern design- lectuurmeubel langs de wand vol met week- en maandbladen. Geen ordinaire Privé of Story hier. Wel koffie en thee.

Om te zorgen dat ik niet weer met vragende blikken wordt aangekeken zodra het woord PMP of Hipec valt Lees “En weer stoot ik mijn PMP-Neus” verder

Patiëntenplatform voor Zeldzame kankers

Op de website van de Nederlandse Federatie van Kanker patiënten organisaties, het NFK waren tot voor kort al een flink aantal ‘kankerpatiënten organisaties’ vertegenwoordigd. Organisaties die opkomen voor de belangen van patiënten met specifieke vormen van kanker. Daarnaast geven zij informatie en advies, zijn er mogelijkheden om in contact te komen met lotgenoten etc. Een onmisbare vraagbaak voor alle kankerpatiënten.

Deze maand heeft het NFK  een nieuw platform toegevoegd. Lees “Patiëntenplatform voor Zeldzame kankers” verder

De week van de Dementie

Mijn buurvrouw van enkele deuren verder staat voor mijn deur met haar rollator en haar hondje. Ze is duidelijk in de war. Een beetje in paniek ook want ze is iets kwijt en weet niet hoe dat nu moet. Dan vraagt ze voor de zoveelste keer deze week hoe het met mij gaat.
Ik loop, net als eerder, met haar mee naar haar huis.
De deur staat wagenwijd open, de TV is nog aan.
Ik zet een kopje koffie voor ons beide, haal een paar knopen uit haar breiwerk en we kletsen wat totdat de buurman, die natuurlijk niet ver weg was, weer thuiskomt.
Mijn lieve buurvrouw is in een relatief korte tijd dement geworden. Lees “De week van de Dementie” verder

De uitgestelde uitslag

De rollen zijn even omgekeerd geweest bij ons thuis. Direct na onze vakantie werd Simon ziek en was ik plots degene die heen en weer vloog naar het ziekenhuis. De opname duurde maar liefst drieënhalve week. Naast de nodige zorgen om mijn maatje was het voor een verwend type als ik best een dingetje om zelf te moeten koken en boodschappen doen. Reuze handig dat ziekenhuizen tegenwoordig vaak een restaurant hebben.

“Als het echt mis is dan bellen ze wel”

Tussen alles door ging ik sinds de start van mijn PMP-verhaal voor het eerst in mijn uppie naar het Antonius in Nieuwegein voor het maken van een controle CT-Scan en bloedonderzoek. Tijd om me druk te maken over de uitslag had ik niet. Lees “De uitgestelde uitslag” verder

Maarten zwemt ook gewoon door

Stavoren, zaterdag 22 juni 2019
Foto: Udo Ockema

Het is een bloedheet als ik op het kleine stationnetje van Stavoren uit de trein stap.  Nadat ik me gemeld heb op het evenemententerrein bijna direct tegenover het station loop ik de grote tent in die als dameskleedruimte moet dienen in. Het is er heel wat koeler dan buiten.

Zodra ik een plekje gevonden heb kijk ik om mij heen en zie redelijk wat nerveuze vrouwen. Mijn mijn oren tuten van het gekakel. Wat een stel stresskippen. Dat is toch nergens voor nodig. Buiten wordt omgeroepen vooral niet te vroeg je wetsuit helemaal aan te trekken. Iedereen met een gezond verstand kan wel raden wat er bij deze temperatuur gebeurd als je met pak en al in de brandende zon gaat staan. Of je valt bij voorbaat al flauw of je krijgt een flinke klap op het moment dat je eindelijk het frisse water in duikt. De boodschap komt bij een aantal niet aan. Met de rits van het pak al helemaal dicht, sommigen zelfs ook nog met de badmuts op gaat een aantal toch al naar buiten. Niet slim want het duurt nog minstens 2 uur voordat er gestart zal worden. Het wordt daardoor wel wat rustiger want wie meer ervaren is maakt zich niet zo druk over het wel of niet halen van twee kilometertjes.

Ik neem ruim de tijd om me om te kleden. Ik doe mijn pak aan maar laat het bovenstuk nog naar beneden hangen en blijf zo lang mogelijk in de tent. Het is goed geregeld. Er zijn meer dan voldoende lockers waar je wat spullen in op kunt bergen. De kastjes werken met een code. Dat kan wel eens een probleem zijn als ik na het zwemen terugkom. Dan kan ik de cijfertjes nooit lezen zonder bril laat staan met van die kippige zwem-ogen. De zwemboei die op het allerlaatst verplicht werd gesteld en waar ik een haat-liefde verhouding mee heb is de oplossing voor dit probleem. Naast dat het ding mij zou moeten redden van verdrinking (ha,ha) kan ik er wat kleine spulletjes in meenemen. Superhandig ook omdat ik onverwacht geen buddy heb die me met dit soort dingen kan helpen.
Bril erin, probleem opgelost.
Sleutels en pasjes erbij én mijn telefoon. Die laat ik aan staan.

Hè, je telefoon?

Ja ook mijn telefoon. Lees “Maarten zwemt ook gewoon door” verder

Beregoede reis

Ons motto is “PLUK DE DAG” en dus hebben we opnieuw een prachtige reis gemaakt door Canada en een stukje van Alaska.
Kregen we de vorige keer de allergrootste camper mee, dit keer stond er een veel kleinere maar splinternieuwe klaar.

Veel comfortabeler om in te rijden maar s’avonds een beetje aan de krappe kant. Dat betekende telkens langs elkaar heen manoeuvreren of geduldig op de ander wachten en elke avond de lege koffers van de achterbank naar de voorstoelen verhuizen. Dan diezelfde bank om toveren in een soort van bed. Dat bed zag er niet echt comfortabel uit en de eerste avond vreesde ik het ergste voor mijn rug. Het viel gelukkig reuze mee en zelfs al was het een spijkerbed geweest, ik was vaak zo moe dat ik overal doorheen sliep. Als ik toch thuis ook eens zo goed zou kunnen slapen!
De douche/toiletruimte was groot genoeg voor een dwerg maar zelfs Simon met zijn 1.88 lukte het om zich er in op te vouwen. Alles wat je primair nodig had was aan boord. Een keukenblok, gaspitten, een koelkast en natuurlijk een, wat ons betreft overbodige tv. Best een luxe allemaal als ik terug denk aan al de jaren dat we op de motorfiets met een klein tentje door Europa reisden. Dus niets te klagen.

Naast het opnieuw genieten van de prachtige natuur, de hoge bergen en grote meren ging ik vooral om beren te spotten en er zo mogelijk te fotograferen. In 2017 hadden we er immers geen één gezien. Vrienden en bekenden had ik gewaarschuwd dat ik deze keer niet eerder terug zou komen voordat ik er minstens één had gezien.
Bij het zien van de eerste beer ging ik dan ook helemaal uit mijn dak. Lees “Beregoede reis” verder

It giet wer oan!

Maarten van der Weijden gaat op 21 juni opnieuw proberen de Elfstedentocht te zwemmen.

Het was nog maar net bekend gemaakt op het journaal of mijn telefoon begon te trillen. Het ene berichtje na het andere.

“Je kan in de herkansing!”
“Appeltje- eitje voor jou”
“Doe je weer mee?”
“Wat een doorzetter, die Maarten”

 

Gaat Maarten het nu wel halen?

Dat hij het nog een keer gaat doen verbaast mij niets. Bij een topsporter als Maarten blijft het eeuwig knagen als een uitdaging net niet gelukt is.
Of hij het deze keer wel haalt zal opnieuw spannend worden maar de eerste poging heeft niet alleen heel veel geld opgeleverd voor onderzoek naar de behandeling van kanker. Maarten en zijn team hebben nu de nodige ervaring en gaan het anders aanpakken:

  • Beginnen op de langste dag van het jaar zodat het drie uur langer licht is.
  • In plaats van vroeg in de ochtend pas aan het begin van de middag van start gaan en de eerste nacht door blijven zwemmen.
  • Veel beter en vaker eten. Dat is niet makkelijk als je moet zwemmen. Energie-gelletjes zijn prima maar vullen de tekorten niet voldoende aan.
    Misschien een Pizza Funghi in elke Elfstedenplaats?  🙂

Als Maarten er weer voor gaat kan ik natuurlijk niet achterblijven. Lees “It giet wer oan!” verder

Prof. David Morris lost het op

Ergens tussen mijn eerste en tweede operatie in 2016 ging ik op zoek naar meer informatie over PMP. Ik herinner me dat ik iets tegenkwam over een specialist in Australië die al lange tijd op zoek was naar een middel dat tumoren bestaande uit slijmweefsel zou kunnen oplossen.
Tumoren zoals bij PMP.
Muizen met dergelijke tumoren (arme beestjes) werden geïnjecteerd
met allerlei vloeistoffen maar tot dan zonder resultaat.
De specialist werd in het bericht een beetje neergezet als een rare snuiter tussen alle medische wetenschappers.
“Wat hij probeerde was toch onmogelijk.”

 

Tijdens het PMP Symposium 2019   in het Catharina Ziekenhuis Eindhoven vertelde prof. dr Ignace de Hingh tot mijn grote verrassing dat Prof. David Morris samen met zijn team er in geslaagd was om een slijmoplossende vloeistof te ontwikkelen.
Prof. David Morris! De man waar in 2016 nog een beetje om gelachen werd! Lees “Prof. David Morris lost het op” verder

PMP symposium 2019

Na bijna twee weken alles wat met kanker en PMP te maken heeft even geparkeerd te hebben is hier dan het beloofde verslag over het symposium.

Op 30 januari jl. vond het PMP symposium 2019 plaats.
Een symposium voor patiënten plus partner/buddy, artsen, verpleegkundigen en overige geïnteresseerden. De organisatie was in handen van het Catharina Ziekenhuis Eindhoven en de drijvende krachten achter de PMP Lotgenotengroep*.

Wij gingen er samen naar toe maar wel met gemengde gevoelens.
Wilden we dat wel?
Alles wat we waarschijnlijk al wisten aanhoren?
Ik had nog nooit met iemand face to face gesproken die ook PMP had.
Gaan die er net zo mee om als ik?
Dat zou ik toch wel eens willen weten.
Ervaringen delen kan heel goed zijn maar niet altijd.

De ontvangst met koffie, thee en zelfs broodjes en alvast een uitrijkaart voor verlaten van het parkeerterrein, het was allemaal goed geregeld.
Meer dan 100 belangstellenden, voornamelijk lotgenoten met partner of buddy, waren uit alle uithoeken van het land gekomen ondanks de waarschuwingen voor sneeuw en gladheid later op de middag.

Na een welkomstwoord trapte patholoog dr. Clement Huysentruyt af: Lees “PMP symposium 2019” verder

Even geen kanker en zo

Afgelopen woensdag vond in het Catharina ziekenhuis in Eindhoven het ‘PMP symposium 2019’  plaats. Best een beetje spannend want ik had nog nooit een PMP lotgenoot in levende lijve ontmoet.
Het was uitstekend georganiseerd. Ontvangst met koffie of thee en er stonden zelfs broodjes klaar.
Veel van de lotgenoten werden, net als ik, vergezeld door een partner of buddy. Jammer dat er weinig belangstelling was van (huis)artsen, verpleegkundigen etc.

Het was een interessante middag. De specialisten die de lezingen hielden deden hun uiterste best om alles in Jip en Janneke taal te vertellen. Best moeilijk want het gaat om een ingewikkelde materie.
Er was veel ruimte voor het stellen van vragen.
Op de inhoud van het symposium  kom ik later nog terug.

Net als de meeste lotgenoten was ik die avond uitgeteld.
Mijn hoofd zat vol en er volgde een onrustige nacht.
De volgende dag, ik had echt even een zetje van Simon nodig,
heb ik geprobeerd om mijn hoofd leeg te zwemmen.
Niet helemaal gelukt maar ik voelde me daarna toch een stuk beter.

Kan het even over iets anders gaan !

Lees “Even geen kanker en zo” verder

Serie ‘Ik heb geleefd’ in het AD

‘Ik heb geleefd’ is de naam van een serie artikelen in zaterdageditie van het Algemeen Dagblad. Journaliste Annemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Ik vind het een heel interessante serie. Goed geschreven, leerzaam en soms ook herkenbaar.

Enkele weken geleden ging het over Fia die opmerkt dat mensen soms de stomste dingen zeggen:

We doen zo ingewik­keld allemaal. Dezelfde emotionele spanning die het woord kanker oproept, kleeft in ons land ook aan homoseksua­li­teit of huidskleur

En dan het verhaal van Peter die in 2017 de vierdaagse nog liep:

Normaal regel ik alles. Maar aan deze reis valt niks te regelen. Iedereen krijgt ermee te maken

 

Deze week:

Judith heeft de dag van de euthanasie al omcirkeld.

Judith kreeg zes jaar geleden borstkanker. Inmiddels is haar hele lichaam aangetast. De prognose werd op lompe wijze medegedeeld.  Ze was niet meer te redden deelde de arts haar mee en schoof vervolgens zonder verdere uitleg een recept over de tafel naar haar toe. Geen teken van begrip, geen verwijzing naar ondersteuning of wat dan ook.

Judith schreef een blog en inmiddels zijn haar verhalen in boekvorm verschenen; ‘Zonder handleiding in de wachtkamer’. Het gaat o.a. over de eenzame weg die zij moet afleggen en waarvoor geen handleiding bestaat.

De serie ”Ik heb geleefd’ is ook te volgen via https://www.ad.nl/
In het zoekvenster invullen: Annemarie Haverkamp

En voordat je denkt dat ik……?
Ik ben nog lang niet van plan om van deze aardbol te verdwijnen  maar ik stop  mijn kop ook niet in het zand 😉

Alweer een jaar voorbij

Wat gaat de tijd toch snel.
Nog even en er is  alweer een jaar voorbij.
Voor mij een jaar zonder operaties of vervelende berichten.
Wat heerlijk om dit te kunnen schrijven.
Toch besef ik elke dag dat het zomaar anders kan zijn.

  • Anders wat betreft mijn eigen gezondheid maar ook de gezondheid van mijn partner en anderen die dicht bij ons staan.
  • Anders omdat er lotgenoten zijn die slecht nieuws hebben gehad, opnieuw ziek zijn of weer operaties moeten ondergaan.
  • Anders als ik  hoor of lees over mensen met kanker, in welke vorm dan ook, die minder geluk hebben dan ik tot nu toe.

Goede reden om niets uit te stellen en opnieuw een reis te plannen.
Naar Canada natuurlijk want ik moet en zal die beren zien die vorig jaar voor mij op de vlucht gingen.

Een fijne Kerst en een Beregoed 2019.
En ook al gaan de dingen even niet zoals je zou willen,
geniet van elke nieuwe dag !

Tijd voor de volgende controle

Er is alweer een half jaar voorbij dus tijd voor een controle.
Dit keer heb ik zoals afgesproken  alleen bloed laten prikken om de kanker markers te laten bepalen. Een poging om een belafspraak voor de uitslag te maken via de normale weg lukte niet op een redelijke termijn. Op zo’n uitslag wil je echt geen twee weken wachten want of je het wilt of niet het blijft spannend. Dus een mailtje naar mijn vaste contactpersoon, de specialistisch verpleegkundige van de MDL Oncologie, gestuurd.  Twee dagen later werd ik al gebeld. De uitslagen waren helemaal goed. Geen verhoogde waarden die wijzen op nieuwe vorming van tumorweefsel.
Weer een hele opluchting.
Eind juni volgend jaar weer een CT-Scan plus bloedonderzoek.
Maar voor die tijd eerst nóg een keer op zoek naar beren in Canada want als er een ding is wat ik heb geleerd:

Carpe diem

De ene dokter is de andere niet

Mijn linker knie protesteert steeds vaker. Heel lang geleden was ik een fanatiek karateka. Een mislukte karatetrap door nota bene de bondscoach maakte daar een einde aan. Mijn meniscus was gescheurd en na heel veel röntgenfoto’s en gipsspalken werd ik uiteindelijk geopereerd. Dat duurde alles bij elkaar wat langer dan tegenwoordig het geval is; zes maanden!
Ik heb die knie daarna jarenlang heel intensief gebruikt en het is een wonder dat het zolang goed is gegaan.

Na het al maanden te hebben uitgesteld zat ik vanmiddag dan toch in de spreekkamer van een orthopedisch chirurg. Lees “De ene dokter is de andere niet” verder

Reactie van Maarten en Daisy

Het was helemaal niet de bedoeling om mijn ‘Brief aan Maarten‘ werkelijk te versturen.
Ik kreeg echter onverwacht veel positieve reacties en opmerkingen als
“je moet dit echt aan Maarten sturen”.
En nog dacht ik “die heeft wel wat anders te doen”.
Toen mijn partner ook nog eens zei dat ik het gewoon moest doen heb ik de link van het bericht naar de Maarten van de Weijden Foundation gestuurd.

Tot mijn verrassing ontving ik kort daarna een antwoord van Maarten en Daisy persoonlijk.


29 augustus 2018

Hoi Marieke,

Wat een mooi verhaal en leuke filmpjes hebben we van je gekregen.
Heel bijzonder om het vanaf die kant te lezen.
We vinden het erg jammer dat je niet mee hebt kunnen zwemmen.
Volgens mij hebben jullie wel een succesvol weekend gehad.
Hoop dat je controles ook succesvol blijven.
Nogmaals dank voor je verhaal, we wensen je alle goeds!

Warme groeten,
Maarten en Daisy vd Weijden



Brief aan Maarten

Inleiding
De E-coli bacterie die op de valreep hier en daar  in het water gevonden werd gooide roet in het eten. Het Meezwemmen met de 11 Steden-zwemtocht van Maarten van der Weijden bracht gezondheidsrisico’s met zich mee en die verantwoording wilde de organisatie terecht niet dragen. Maarten deed persoonlijk een dringend verzoek om het óók niet op eigen houtje te gaan doen. Het werd voor mij een weekend van teleurstelling, niet eerder getoonde emoties en vooral van groot respect voor Maarten.


Beste Maarten,

Daar zat ik dan op de kade van de gracht die het stadje Sloten in twee delen splijt. Mijn zwemspullen die ik toch maar meegenomen had achtergelaten in de auto. Een Fries vlaggetje in de hand en een camera om mijn nek.

Je deed op vrijdagavond laat nog een extra oproep om vooral niet mee te gaan zwemmen. Je had toen al lang in je bed moeten liggen! Het was nog maar een paar uur tot de start van jouw monstertocht.
Maar een aantal mensen had daar geen enkele boodschap aan. Echt Nederlands. De eerste twee zwemmers die langs kwamen beheersten de borstcrawl, de overige ploeterden maar wat voort met een blik in de ogen van “Kijk mij eens”.

Er verscheen een grote groene krokodil onder de brug van de Dubbelstraat gevolgd door een man die probeerde het opblaasbeest in toom te houden. Was het om op te vallen of was het zijn reddingsboei?

Missie geslaagd: hij krijgt de handen van een enkele toeschouwers op elkaar, de boot met de NOS verslaggever komt langszij en de microfoon wordt onder zijn groene, natte neus gehouden. “Hoera ik kom op TV”

Maarten de adrenaline bedoeld voor mijn twee zwemtochten, de teleurstelling: het kwam er ineens uit. Lees “Brief aan Maarten” verder

Mee zwemmen met Maarten afgelast :-(

Bericht van de Maarten van der Weijden Foundation

De Cityswims van de Elfstedenzwemtocht gaan
niet door. Dit hebben de betrokken gemeenten
en de Maarten van der Weijden Foundation
gezamenlijk moeten besluiten na metingen van
Wetterskip Fryslân en advies van GGD Fryslân.
Op dit moment voldoet het water in het
overgrote deel van de 11 steden niet aan de
normen voor zwemwater. De normen van het
zwemwater zijn dusdanig overschreden dat
zwemmen niet verantwoord is voor de
gezondheid.
Maarten van der Weijden: “Ik kan niet onder
woorden brengen hoe zeer ik hier van baal. Het
doel is immers niet om drie dagen te zwemmen,
het doel is om zo veel mogelijk geld op te halen
voor kankeronderzoek. Daarvoor hebben al die
deelnemers maanden getraind. De teleurstelling
is groot, voor al die zwemmers die donateurs
hebben geworven en voor alle vrijwilligers, die
zich maandenlang met hart en ziel hebben
ingezet. Als topsporter moet je om kunnen gaan
met tegenslagen. Maar het draait hier niet
alleen om mij, maar om al die deelnemers die
voor niets hebben getraind. Alleen we kunnen
niet anders dan hun veiligheid vooropzetten.

Maarten zwemt zelf wel
Maarten van der Weijden zal zelf, ondanks het
negatieve advies, zelf wel zwemmen. Van der
Weijden: “Ik realiseer mij dat de kans groot is
dat ik bijvoorbeeld een buikgriep oploop. Maar
dat risico kan ik voor mijzelf nemen. Voor
deelnemers ligt dat anders. De vergunning voor
de City Swims is afgegeven onder voorwaarde
dat het zwemwater voldoet aan de normen. Dat
is helaas niet het geval.”


Wat een teleurstelling maar we gaan gewoon naar Friesland!

Lees “Mee zwemmen met Maarten afgelast :-(“ verder