“Hallo aarde, ik ben weer geland”

We hebben zulke gezellige dagen gehad rond mijn verjaardag dat ik mijn zorgen vanwege de teruggekeerde vermoeidheidsklachten bijna vergeten was. Zelfs toen ik vorige week naar het ziekenhuis ging voor het maken van een controle CT-Scan en bloedafname maakte ik me in tegenstelling tot een maand geleden niet al te druk over de uitslag. Maar vanmorgen zat ik aan het ontbijt en ineens was daar het bekende spookje weer.

“Wat als de specialist straks vertelt dat er weer wat te zien is op de scan, wat als de bloedwaarden te hoog zijn? Ik zal toch niet weer geopereerd……..?”

Ik heb het luikje snel dicht gegooid en er ook nog een flink slot aan gehangen. Douchen, aankleden en naar het Antonius.

Op weg naar het ziekenhuis wordt ik, zelfs nu het spookje niet uit het luikje kan ontsnappen, toch steeds nerveuzer. Ik probeer het niet te laten merken maar dat heeft geen zin. Simon kent me te goed en heeft het toch wel in de gaten.
Hij heeft vandaag een ‘dagje ziekenhuis’. Eerst vanmorgen vroeg zelf naar een specialist  in de dependance van ons regio ziekenhuis en nu met mij naar het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein waar het heel wat drukker is. Zijn afspraak was een beetje spannend, de mijne is, ook voor hem, echt spannend. Zijn uitslag was goed, mijn uitslag hopelijk ook.

Het spreekuur loopt precies op tijd. Na slechts eventjes gewacht te hebben in de nog steeds zo ongezellige, ouderwetse spreekkamer  komt de specialist met een brede glimlach op haar gezicht binnen.

“Goedemorgen, alle uitslagen zijn goed!”

 

De spanning in mijn hoofd zakt razend snel richting mijn voeten om dan in de lelijke grijze linoleumvloer op te lossen.

“Hallo aarde, ik ben weer geland”

Zo moet het voelen als je een Bungee-jump maakt vanaf de pier van Scheveningen. Ik durf veel maar dat niet!
Wat is die specialist toch heerlijk direct. Ik weet zeker dat, wanneer er een dag komt dat ze slecht nieuws heeft, ze er niet om heen zal draaien. Precies zoals ik dat graag wil.

Ik kan het niet laten om maar weer op te merken dat de CT-Scan helaas geen 100% zekerheid geeft  en dr.B  beaamt dat.  Dan trekken we samen de conclusie dat de uitslag van de scan en de nog steeds lage waarden van tumor-markers in mijn bloed bij elkaar opgeteld toch  wel reden zijn voor een beetje optimisme. Leek het vorig jaar dat het tumorweefsel erg snel terug kwam, nu  ruim een jaar na de laatste operatie en chemospoeling lijkt dat mee te vallen. Simon vraagt of dit betekent dat het langer zal duren voordat er weer reden is voor een operatie. Dat blijft echter onzeker. Ook omdat ik zelfs binnen de al zo kleine groep van PMP patiënten nog eens een gevalletje apart ben. De combinatie van de eerder gevonden PMP gerelateerde slijmcellen én de kleine hoeveelheid zeer kwaadaardige zegelringcellen waarvan de bron ook nog eens niet bekend is komt héél weinig voor. “Zegelringcellen, daar kunnen we ondanks alle nieuwe ontwikkelingen in de bestrijding van kanker nog niets mee”.

Het protocol geeft aan dat een volgende CT-Scan, niet zoals tot nu na een half jaar maar over een jaar gepland zou moeten worden.

“Maar als je het liever eerder wil dan kan dat”

Al die straling en contrastmiddelen lijken me ook niet erg bevordelijk voor mijn gezondheid. We spreken af dat ik over een half jaar bloed laat prikken om de tumor markers te bepalen en dat de Scan pas over een jaar gedaan zal worden. Een jaar tenzij ik eerder het gevoel krijg dat er iets niet goed gaat. Dan mag ik bellen en vragen om de CT-Scan eerder te plannen.
Goed plan!

Even later rijden we de parkeergarage uit met het vooruitzicht dat we, als alles mee zit hier pas over een jaar weer terug zullen komen.

Dag parkeergarage monster, je hebt me lekker weer niet te pakken gekregen. (https://mariekeonline.nl/parkeergaragemonster/)