Ik voel me een beetje als Calimero

Afgelopen vrijdagmorgen ging ik vrolijk de OK in en maakte ik samen met de chirurg nog een grapje:

” weg met dat stoma, we gaan voor de finishing touch”

Het is helaas een beetje anders uitgepakt.

Ik werd wakker en zonder zelfs onder het laken te voelen wist ik direct dat het er nog of weer zat, een stoma.
Ik keek de assistent vragend aan maar die wist ook niet wat er aan de hand was. Er kwam een lichte paniek in me op;  “foute boel?”
De chirurg stond al snel naast me in de uitslaapkamer om te vertellen wat er aan de hand was. De volgende patiënt lag waarschijnlijk klaar op de operatietafel maar ze nam toch rustig de tijd.

In het kort: tijdens de operatie werden opnieuw heel kleine plekjes met slijmweefsel ontdekt en dat moest natuurlijk eerst verwijderd worden. Het stoma, wat al los was gemaakt is daarna opnieuw op mijn buik gehecht.
“Eerst herstellen  en over zes weken gaan we alsnog het stoma opheffen maar óók willen we dan gelijk een tweede HIPEC (chemospoeling) doen.”

Mijn wereldje stortte eerlijk gezegd in.
Had ik daar zo hard voor geknokt?

Calimero

Het zal altijd onduidelijk blijven of het om slijmweefsel ging wat nog achtergebleven was na de eerdere operaties of dat het daarna is ontstaan. De hoeveelheid was zo gering dat het op de CT-scan nog niet zichtbaar was. Wat is dit toch een bizarre ziekte.

 

Johan Cruijff wist het al heel lang: “Elk nadeel heb zijn voordeel”

Ik word nu samen met Simon heel goed opgevangen. Van chirurgen tot verpleging, van laboranten tot voedingsassistenten en schoonmakers; iedereen is zo begripvol en lief.
De afdeling bestaat voornamelijk uit ietwat benauwde vierpersoonskamers maar ik heb een eenpersoonskamer waar ik word vertroeteld. Zo kunnen we samen bijkomen van de schrik en kan ik af en toe ongestoord een traantje laten lopen.