Kanker kent geen winnaars

Ik volg op dit moment Maarten van de Weijden die zich voorbereidt op zijn 11 Steden Zwemtocht. Maarten, genezen van leukemie en Olympisch zwemkampioen benadrukt het in interviews steeds maar weer.  Kanker is geen wedstrijd die je kunt winnen. Hij blijft het herhalen:

“Ik heb geluk gehad”.

Je hoort het in talkshows of je leest het in de krant:
“Wat knap, hij/zij heeft gewonnen van de kanker”.
Op een toon alsof die persoon een soort superman of supervrouw is.
Alsof al die anderen maar slappelingen waren die niet hard genoeg geknokt hebben om in leven te blijven.
Hoe komen dit soort uitspraken binnen bij mensen die net gehoord hebben dat ze zijn uitbehandeld?
Wat doet dit met iemand die net afscheid heeft moeten nemen van een partner die ook keihard geknokt heeft?
Knokken doet iedereen die een levensbedreigende ziekte heeft.
Natuurlijk helpt het als je van nature een doorzetter bent maar het is echt geen garantie dat je beter wordt.

Pech en Geluk

Je hebt gewoon enorme pech als je kanker krijgt*.
Geluk, dat is wat je hebt als je geneest of nog een lange tijd in redelijke gezondheid van het leven kunt genieten.
Ik dacht ook dat ik heel sterk was.
Ik vergeleek het met de sportieve uitdagingen van voorheen waarin het altijd lukte om de finish te halen of zelfs te winnen.
Ik had immers nog steeds een heel goede conditie.
Opgeven was toch nog nooit in mijn boekje voorgekomen.

Hoe anders bleek het te zijn toen ik voor de derde keer op moest zien te krabbelen.
-Toen het maar niet goed wilde komen.
-Toen ik maar niet kon eten en bleef afvallen.
-Toen mijn geduld zo vreselijk op de proef werd gesteld.
-Toen mijn partner mij echt moed in moest praten.
Op dat moment begreep ik het (eindelijk).
Doorzetten en vooral niet opgeven helpt maar er is een grens.
Als je lijf het echt niet wil heb je hélemaal niets meer te vertellen!

Ik weet net als Maarten,

Kanker kent geen winnaars

 

*pech tenzij je heel bewust een ongezond leven heb geleid.