Klein maar eng spookje

Het is altijd fijn als mensen vragen hoe het met me gaat, vooral als ze ook de moeite nemen om naar het antwoord te luisteren.
Degenen waarvan ik inmiddels weet dat ze vervolgens direct overschakelen op  een ander ‘belangrijk’ onderwerp, daar ben ik snel mee klaar:

“het gaat prima, dankjewel”.
‘over en sluiten’

Echte vrienden die oprecht geïnteresseerd zijn verdienen een eerlijk antwoord. Maar hoe doe ik dat zonder over te komen als een zeurpiet die steeds weer klaagt over vermoeidheid?  Ik vind het maar lastig.

Ik kan er nu toch even niet omheen, het gaat niet zo lekker. Eigenlijk al niet sinds ik half Februari wat griepverschijnselen heb gehad. Ik ben weer veel sneller moe en moet me overal toe zetten. Ik ga zwemmen, doe mijn oefeningen en ik probeer te fietsen maar het kost veel moeite. Ik kom niet tot andere leuke dingen. Hoe kan dat nu toch? Ik voelde me zo goed.

Soms gaat er ergens in mijn hoofd een luikje open en komt er een klein maar eng spookje tevoorschijn.
Het roept met een sissende stem,

“het is weer mis, het is weer misssss”.

De echo klinkt lang na, ook nadat ik het luikje weer snel dicht heb gegooid.
Ik wil het niet horen!!

Morgen maar eens naar de huisarts om al die gewone dingen te laten checken. Gewone dingen als de waarden van ijzer en vitaminen die vergeten worden omdat die Rottige kanker alle aandacht opeist.