Mijn mooiste sinterklaascadeau ooit

We zitten samen in de nogal gedateerde spreekkamer. Een ouderwetse onderzoeksbank, twee stoelen met blauwe, skai – lederen zittingen. Alleen het computerscherm op een tafeltje in de hoek is van deze tijd. Niet om vrolijk van te worden maar ik heb ervaren dat de specialisten in dit ziekenhuis zeer kundig en helemaal up to date zijn. Dat is veel belangrijker dan een hypermoderne inrichting. Dr. van R. waar ik veel vertrouwen in heb gekregen in de afgelopen maanden, is helaas met pensioen. Hij heeft me doorverwezen naar een collega. Ik hoop maar dat het een beetje klikt.

Het duurt en duurt maar. Ik heb de hele week al in spanning gezeten en nu vraag me toch echt af of er wéér iets mis is. Eindelijk gaat de deur open en worden we vriendelijk begroet door een vlot uitziende vrouw. Sportief type lijkt me. Ik schat haar rond de veertig.

Ik ben dokter B. Het is vast even wennen voor u want u was patiënt van mijn collega, dokter van R.”
Ze laat er geen gras over groeien: “U vindt het vast erg spannend maar de uitslagen zijn heel goed. De CT-Scan ziet er prima uit en de waarde van de tumor markers in uw bloed die na de tweede operatie al normaal waren, zijn nog verder gedaald.”

Al mijn spieren lijken zich te ontspannen. Ik zou haar wel willen zoenen maar dat kan natuurlijk niet. Wat een goed nieuws! En wat een tof mens. Geen gedraai en direct to de point. Dolgelukkig kijk ik Simon aan. Die is ook duidelijk opgelucht.
‘Nu ga ik het gelijk vragen’ denk ik. Maar het is alsof ze mijn gedachten kan lezen:
“U wilt zeker wel van dat stoma af?”
Ik spring bijna op van mijn stoel.
“Ja? Kan dat al? Natuurlijk wil ik van dat stoma af, liefst morgen nog!”
“Ze kijkt me lachend aan. “We gaan het plannen dus nog even geduld”.

Als ik een beetje bijgekomen ben van het goede nieuws pak ik mijn spiekbriefje erbij. Ik stel wat praktische vragen en dan blijft er nog ééntje over op mijn lijstje. ‘Zal ik het vragen?’ ‘Kan dat wel?” Ik doe het want anders blijf ik er maar mee zitten:

“Ik twijfel er niet aan dat u een goede chirurg bent en misschien vindt u het een rare vraag maar ik lig er wakker van. Ik had alle vertrouwen in dr. van R. die gespecialiseerd was in PMP en de HIPEC techniek. Ik wil graag weten of ik nu nog steeds op de beste plek ben? De beste plek voor de controles maar ook voor een eventuele operatie als er in de toekomst opnieuw sprake is van slijmweefsel in mijn buikholte?”  

‘Pfff, dat is er uit’
De chirurg zegt dat ze zich goed voor kan stellen dat ik dit wil weten. Ze beaamt onmiddellijk dat met het vertrek van dr. van R ook ‘zijn’ ervaring en expertise weg is. (Wat een eerlijk antwoord!) Ze stelt ons gerust: de centra welke gespecialiseerd zijn in de behandeling van PMP werken nauw samen. Kennis wordt met elkaar uitgewisseld, er is overleg over de behandeling van patiënten en zo nodig wordt er samen geopereerd. Dit antwoord en de klik die ik voel met deze specialist is voor mij voldoende om voorlopig niet te twijfelen. Ik ben nog steeds in goede handen in het Antonius Ziekenhuis.

De operatie voor het herstel van de stoma wordt gepland voor eind januari 2017. Voordat we naar huis gaan geef ik Simon midden in de drukke gang van het ziekenhuis een dikke knuffel en stel voor dat we eerst maar eens koffie met gebak gaan doen voordat we weer in de auto stappen. Als ik achter mijn appeltaartje zit rollen de tranen van geluk plotseling over mijn wangen. Wat een Sinterklaas cadeau!

Mijn mooiste Sinterklaascadeau ooit


 

Google language translation»
error: Content is protected !!