Maarten zwemt ook gewoon door

Stavoren, zaterdag 22 juni 2019
Foto: Udo Ockema

Het is een bloedheet als ik op het kleine stationnetje van Stavoren uit de trein stap.  Nadat ik me gemeld heb op het evenemententerrein bijna direct tegenover het station loop ik de grote tent in die als dameskleedruimte moet dienen in. Het is er heel wat koeler dan buiten.

Zodra ik een plekje gevonden heb kijk ik om mij heen en zie redelijk wat nerveuze vrouwen. Mijn mijn oren tuten van het gekakel. Wat een stel stresskippen. Dat is toch nergens voor nodig. Buiten wordt omgeroepen vooral niet te vroeg je wetsuit helemaal aan te trekken. Iedereen met een gezond verstand kan wel raden wat er bij deze temperatuur gebeurd als je met pak en al in de brandende zon gaat staan. Of je valt bij voorbaat al flauw of je krijgt een flinke klap op het moment dat je eindelijk het frisse water in duikt. De boodschap komt bij een aantal niet aan. Met de rits van het pak al helemaal dicht, sommigen zelfs ook nog met de badmuts op gaat een aantal toch al naar buiten. Niet slim want het duurt nog minstens 2 uur voordat er gestart zal worden. Het wordt daardoor wel wat rustiger want wie meer ervaren is maakt zich niet zo druk over het wel of niet halen van twee kilometertjes.

Ik neem ruim de tijd om me om te kleden. Ik doe mijn pak aan maar laat het bovenstuk nog naar beneden hangen en blijf zo lang mogelijk in de tent. Het is goed geregeld. Er zijn meer dan voldoende lockers waar je wat spullen in op kunt bergen. De kastjes werken met een code. Dat kan wel eens een probleem zijn als ik na het zwemen terugkom. Dan kan ik de cijfertjes nooit lezen zonder bril laat staan met van die kippige zwem-ogen. De zwemboei die op het allerlaatst verplicht werd gesteld en waar ik een haat-liefde verhouding mee heb is de oplossing voor dit probleem. Naast dat het ding mij zou moeten redden van verdrinking (ha,ha) kan ik er wat kleine spulletjes in meenemen. Superhandig ook omdat ik onverwacht geen buddy heb die me met dit soort dingen kan helpen.
Bril erin, probleem opgelost.
Sleutels en pasjes erbij én mijn telefoon. Die laat ik aan staan.

Hè, je telefoon?

Ja ook mijn telefoon. Zo kan Simon, mijn partner (buddy ) die helaas in het ziekenhuis ligt mij toch helemaal volgen. De dag na onze vakantie werd hij onverwacht met enige spoed opgenomen. Een rare gewaarwording na samen 4 weken genoten te hebben in Canada en Alaska. Gisteren leek het even dat hij toch nog mee zou kunnen maar dat was valse hoop. Al was ik er een beetje op voorbereid, het was een dikke teleurstelling voor ons beide.
Was hij heel erg ziek geweest dan was ik hier natuurlijk niet heen gegaan!

Amper negen dagen geleden kwamen we thuis na een lange vliegreis met de nodige vertraging. Ik heb sindsdien amper geslapen en alleen maar heen en weer geracet naar het ziekenhuis. Tel daar de nodige spanning bij op en je begrijpt dat ik niet bepaald de ideale voorbereiding achter de rug heb.
Maar ik ben er. Ik ben hier vooral omdat ik mijn sponsors niet opnieuw teleur wil stellen. Vorig jaar was het ook al zo’n domper dat het mee zwemmen wegens de slechte waterkwaliteit werd afgelast. En bovendien:

Maarten zwemt ook gewoon door als hij heel moe is.

foto:Maarten ver der Weijden Foundation

 

Er klinkt een ietwat paniekerige stem door de luidsprekers.

Maarten zwemt veel te snel
Hij komt er al aan!
We gaan eerder starten

 

Oeps.
Het opstellen in waves (groepen) op het evenemententerrein om dan per groep naar de start te lopen wordt geschrapt.
“Hup allemaal zo snel mogelijk naar de start!”
Ik loop met het bovendeel van mijn pak nog steeds naar beneden de anderhalve kilometer naar de start. In de brandende zon met een flesje water in mijn hand. Pffff, wat een eind. Achter mij hoor ik iemand zuchten: “We hebben toch niet ingeschreven voor de vierdaagse?”

Op het smalle weggetje naar de haven is het een drukte van puffende zwemmers in pak en met hun zwemboei in de hand, fietsers en zelfs auto’s. Ik ben bijna bij de start als ik aan het gejuich hoor dat Maarten voorbij zwemt. De eerste groep van 80 zwemmers die in elk van de 11 steden 2 km met Maarten mee zwemmen zijn al in het water. Ik zit in de tweede wave dus vraag snel even aan iemand om mijn pak dicht te ritsen en loop direct met 49 andere zwemmers de steiger op om te starten. Precies op tijd en zonder in die brandende zon te hebben gestaan. Perfect! Op het allerlaatste moment bedenk ik dat ik mijn oude sportschoenen nog aan heb, speciaal om de route naar de start een beetje fatsoenlijk te kunnen lopen. Ik zwem tegenwoordig harder dan ik loop 😉
Bijna ga ik met schoenen en al te water. Tja, geen buddy hè die op met let.
Ik gooi ze uit, spring tussen mijn voorgangers in het water en zwem weg. Eerst manoeuvreer ik tussen wat langzamere zwemmers door. Zodra er wat ruimte komt zet Ik de automatische piloot aan. Gezien mijn mindere conditie laat ik de turbo die ik had willen gebruiken maar uit. Het gaat direct lekker. Het water van het brede kanaal is fris maar zeker niet te koud. Overal langs de kant staan juichende mensen. Er klinkt muziek en er wordt gezongen. We zwemmen langs een haven en worden vanaf de afgemeerde plezierboten aangemoedigd. Er volgen een aantal bruggen vol zwaaiende en roepende mensen. Dit moet zo ongeveer zijn wat Maarten onderweg meemaakt. Geweldig.
Genietend van dit alles zwem ik bijna de finish voorbij .
Jammer, het zit er al op.
Maar wat raar; niemand die me opwacht.

“Simon ik heb gezwommen maar je bent er niet”



“Maarten ik heb het toch nog even gedaan”

Dan maar snel onder de douch waar ik een opkomend traantje kan verbergen. De douch bestaat uit een waterslang met spuitstuk. Koud water wat waarschijnlijk zo uit de vaart komt. Toch is het lekker om, nadat ik mijn pak uit heb getrokken en schoon gespoten, zelf ook nog nog even onder de harde straal te blijven staan.

 

Weer in de tent wordt ik tot 4 maal aangesproken met “Kun jij dit misschien lezen? Mijn bril die in mijn zwemboei aan droogzwemmen heeft gedaan is niet alleen handig voor mijzelf.
Ik kleed me aan en controleer of ik alles weer in mijn tas heb gedaan. Ik wil nog wel eens wat vergeten tegenwoordig. Nog even afmelden bij de organisatie.

Maarten vd Weijden Foundation

Ik krijg een 11 stedenzwemtocht T-shirt als herinnering. Achterop staat in het groot een barcode die verwijst naar de website van de foundation.
Wie weet doneert er dan nog iemand.

 

 

Het treintje van Stavoren naar Leeuwarden gaat maar één keer in het uur. Ik zou het net kunnen halen maar besluit om nog even van het moment te genieten. Aan de rand van het evenemententerrein vind ik een plekje in de schaduw in het gras. Ik ben niet de enige. Naast mij zit een hele groep deelnemers met allemaal een zelfde T.shirt aan. De opdruk is duidelijk.
Ze hebben gezwommen voor een vriend of vriendin die overleden is aan kanker. Dat heb ik meer gezien vandaag en het maakt veel indruk op me.
Misschien waren dat wel enkele van die zenuwachtige vrouwen die ik in de tent zag? Geen zwemmers die weinig moeite hebben met een langere afstand in het buitenwater. Ze houden waarschijnlijk niet eens zo van zwemmen maar na veel oefenen hebben ze toch meegedaan voor een vriend of familielid die kanker heeft of er misschien niet meer bij kan zijn. 

“Dat zijn nog eens echte kanjers”

Iets na zessen stap ik in Amersfoort, waar mijn fiets staat, uit de trein.
Op naar mijn maatje en grootste fan in het ziekenhuis. Als ik zijn kamer binnenstap heb ik bijna de neiging om bij hem in bed te kruipen. Het was een mooie dag maar ook vol emoties. Ik ben blij dat ik toch gegaan ben en o.a. voor mijn PMP lotgenoten een steentje bij heb kunnen dragen.
Maar O, wat ben ik nu moe.

Twee dagen later
foto:Maarten ver der Weijden Foundation


Twee dagen later volbrengt Maarten van der Weijden zijn 11stedenzwemtocht. Hij heeft zijn stinkende best gedaan en opnieuw een enorm bedrag binnengehaald voor onderzoeken naar de behandeling van kanker. Nog een paar dagen later staat de teller zelf op 6.1 miljoen en er komt nog steeds geld binnen.



Maarten krijgt na de finish een 11steden zwemkruisje uit handen van schaatser Reinier Paping, winnaar van de barre Elfstedentocht van 1963

Een schaatser die in 1966 de Elfsteden schaatstocht reed stuurt zijn
échte Elfstedenkruisje naar Maarten op.

bron: Maarten van der Weijden Foundation

 

Iedereen die gedoneerd heeft reuze bedankt.

Reactie van Maarten en Daisy

Het was helemaal niet de bedoeling om mijn ‘Brief aan Maarten‘ werkelijk te versturen.
Ik kreeg echter onverwacht veel positieve reacties en opmerkingen als
“je moet dit echt aan Maarten sturen”.
En nog dacht ik “die heeft wel wat anders te doen”.
Toen mijn partner ook nog eens zei dat ik het gewoon moest doen heb ik de link van het bericht naar de Maarten van de Weijden Foundation gestuurd.

Tot mijn verrassing ontving ik kort daarna een antwoord van Maarten en Daisy persoonlijk.


29 augustus 2018

Hoi Marieke,

Wat een mooi verhaal en leuke filmpjes hebben we van je gekregen.
Heel bijzonder om het vanaf die kant te lezen.
We vinden het erg jammer dat je niet mee hebt kunnen zwemmen.
Volgens mij hebben jullie wel een succesvol weekend gehad.
Hoop dat je controles ook succesvol blijven.
Nogmaals dank voor je verhaal, we wensen je alle goeds!

Warme groeten,
Maarten en Daisy vd Weijden



Brief aan Maarten

Inleiding
De E-coli bacterie die op de valreep hier en daar  in het water gevonden werd gooide roet in het eten. Het Meezwemmen met de 11 Steden-zwemtocht van Maarten van der Weijden bracht gezondheidsrisico’s met zich mee en die verantwoording wilde de organisatie terecht niet dragen. Maarten deed persoonlijk een dringend verzoek om het óók niet op eigen houtje te gaan doen. Het werd voor mij een weekend van teleurstelling, niet eerder getoonde emoties en vooral van groot respect voor Maarten.


Beste Maarten,

Daar zat ik dan op de kade van de gracht die het stadje Sloten in twee delen splijt. Mijn zwemspullen die ik toch maar meegenomen had achtergelaten in de auto. Een Fries vlaggetje in de hand en een camera om mijn nek.

Je deed op vrijdagavond laat nog een extra oproep om vooral niet mee te gaan zwemmen. Je had toen al lang in je bed moeten liggen! Het was nog maar een paar uur tot de start van jouw monstertocht.
Maar een aantal mensen had daar geen enkele boodschap aan. Echt Nederlands. De eerste twee zwemmers die langs kwamen beheersten de borstcrawl, de overige ploeterden maar wat voort met een blik in de ogen van “Kijk mij eens”.

Er verscheen een grote groene krokodil onder de brug van de Dubbelstraat gevolgd door een man die probeerde het opblaasbeest in toom te houden. Was het om op te vallen of was het zijn reddingsboei?

Missie geslaagd: hij krijgt de handen van een enkele toeschouwers op elkaar, de boot met de NOS verslaggever komt langszij en de microfoon wordt onder zijn groene, natte neus gehouden. “Hoera ik kom op TV”

Maarten de adrenaline bedoeld voor mijn twee zwemtochten, de teleurstelling: het kwam er ineens uit. Lees “Brief aan Maarten” verder

Mee zwemmen met Maarten afgelast :-(

Bericht van de Maarten van der Weijden Foundation

De Cityswims van de Elfstedenzwemtocht gaan
niet door. Dit hebben de betrokken gemeenten
en de Maarten van der Weijden Foundation
gezamenlijk moeten besluiten na metingen van
Wetterskip Fryslân en advies van GGD Fryslân.
Op dit moment voldoet het water in het
overgrote deel van de 11 steden niet aan de
normen voor zwemwater. De normen van het
zwemwater zijn dusdanig overschreden dat
zwemmen niet verantwoord is voor de
gezondheid.
Maarten van der Weijden: “Ik kan niet onder
woorden brengen hoe zeer ik hier van baal. Het
doel is immers niet om drie dagen te zwemmen,
het doel is om zo veel mogelijk geld op te halen
voor kankeronderzoek. Daarvoor hebben al die
deelnemers maanden getraind. De teleurstelling
is groot, voor al die zwemmers die donateurs
hebben geworven en voor alle vrijwilligers, die
zich maandenlang met hart en ziel hebben
ingezet. Als topsporter moet je om kunnen gaan
met tegenslagen. Maar het draait hier niet
alleen om mij, maar om al die deelnemers die
voor niets hebben getraind. Alleen we kunnen
niet anders dan hun veiligheid vooropzetten.

Maarten zwemt zelf wel
Maarten van der Weijden zal zelf, ondanks het
negatieve advies, zelf wel zwemmen. Van der
Weijden: “Ik realiseer mij dat de kans groot is
dat ik bijvoorbeeld een buikgriep oploop. Maar
dat risico kan ik voor mijzelf nemen. Voor
deelnemers ligt dat anders. De vergunning voor
de City Swims is afgegeven onder voorwaarde
dat het zwemwater voldoet aan de normen. Dat
is helaas niet het geval.”


Wat een teleurstelling maar we gaan gewoon naar Friesland!

Lees “Mee zwemmen met Maarten afgelast :-(“ verder

It giet oan maar dan met badmuts

Na alle positieve berichten is het tijd om weer iets verder vooruit te kijken en nieuwe doelen te stellen.

Deze stond al een tijdje op mijn lijstje.
Ik ga net als Olympisch kampioen Maarten van der Weijden mijn zwemtalent inzetten om  om geld op te halen voor  onderzoek naar de genezing van kanker.

Maarten gaat in augustus de Elfstedentocht zwemmen. Ja je leest het goed, 200 KM zwemmen !
Ik zwem maar een klein stukje daarvan.
Echt mee zwemmen wordt het natuurlijk niet want Maarten gaat veel te hard. 

Iedereen kan meedoen op voorwaarde dat je sponsorgeld bij elkaar sprokkelt. Je kunt in verschillende plaatsen langs het Elfstedentraject naar keus 500  of 2000 meter zwemmen.

Ik ga voor 500 meter echt niet te water, ik doe natuurlijk de 2 KM. Lees “It giet oan maar dan met badmuts” verder